Ooracupuntpleistertherapie vindt zijn oorsprong in het oude China en is een evolutie van ooracupunctuur. Uit historische gegevens blijkt dat de *Huangdi Neijing* (de innerlijke canon van de Gele Keizer) discussies bevat over de relatie tussen het oor en de interne organen en meridianen van het lichaam, waarmee de theoretische basis wordt gelegd voor ooracupunttherapie. In de loop van de tijd werd de praktijk voortdurend verfijnd en vormde uiteindelijk een alomvattend theoretisch systeem. In de jaren zestig vond de Chinese arts Li Jiaqi 'ooracupuntpers-pleistertherapie'- uit, een methode waarbij specifieke medicinale zaden of pellets op ooracupunten worden aangebracht om therapeutische effecten te bereiken door middel van drukstimulatie. Deze innovatie heeft de popularisering en ontwikkeling van ooracupunttherapie aanzienlijk bevorderd.
De theoretische basis van ooracupuntpleisters is voornamelijk geworteld in de holografische theorie van de Traditionele Chinese Geneeskunde (TCM). Deze theorie stelt dat het oor dient als een holografische microkosmos van de interne organen en systemen van het lichaam, met talrijke acupunten verdeeld over de oorschelp die overeenkomen met verschillende delen van het lichaam. Het stimuleren van deze acupunten kan de orgaanfunctie reguleren, meridianen deblokkeren en de circulatie van *qi* en bloed bevorderen, waardoor ziekten worden voorkomen en behandeld.
